Yvan 31-10-2017

Al vroeg tijdens de zwangerschap hoor ik van Vanity dat zij zwanger is en graag een geboortefotograaf bij haar bevalling zou willen.
Ik ken haar als collega, dus extra bijzonder om bij de geboorte van het eerste kindje van Vanity en Ryan samen te zijn.
Ryan heeft al een grote dochter.
Vanity heeft geen makkelijke zwangerschap, ze is 9 maanden misselijk. En toch, met haar wondermiddel coca cola komt ze de zwangerschap door en werkt ze bijna tot het einde door.
Op 31 oktober rond 10 uur krijg ik een WhatsApp bericht dat de vliezen zijn gebroken en de verloskundige langs gaat komen om te kijken hoe ver ze is.
Het is nog in het begin stadium, dus de verloskundige gaat weer weg en komt na een paar uur terug.
Tegen 13 uur heeft ze rond de 3 cm ontsluiting, het gaat dus nog wel even duren. Ik blijf dus lekker mijn werk doen en hoop voor Vanity dat het vordert zoals het nu doet.
Als ze rond half 5 in het ziekenhuis zijn heeft ze 4-5 cm ontsluiting. Omdat de vliezen toch niet helemaal goed gebroken zijn, worden deze nog verder doorgeprikt.
Later blijkt dat dit niet zonder risico’s is geweest. Helemaal onderaan kan je lezen waarom.
Voor een eerste kindje gaat het verder prima volgens het boekje!
Nadat ze mij van de vorderingen op de hoogte houden, spreken we tegen 18 uur af dat ik naar het ziekenhuis kom. Ze heeft inmiddels 7 cm dus dat is ineens toch wat sneller gegaan dan gedacht.
Het is nu ontzettend druk op de weg en ik beland in een file. Wat een stress! Waarom kan het verkeer niet gewoon alleen voor mij aan de kant gaan? 🙂
Uiteindelijk arriveer ik om kwart voor 7 in het ziekenhuis. Ik ben nog ruim op tijd blijkt later.
Vanity heeft het best zwaar en heeft daarom morfine gekregen die ze zelf kan toedienen. Omdat ik haar heb leren kennen als een doorzetter weet ik zeker dat ze hier niet zomaar om heeft gevraagd.
Het gevolg hiervan is wel dat ze erg moe is en soms wat van de wereld.
Ze geeft aan dat ze het moeilijk heeft en soms de wanhoop nabij is en laat af en toe een traantje lopen. Gelukkig is Ryan bij haar en spreekt haar lief toe. Meid wat ben je sterk! Je doet het hartstikke goed!
De moeder en zus van Vanity zijn ook in het ziekenhuis, dus steun genoeg. De sfeer is prima en Vanity kan zich focussen op haar doel!
Het wordt haar niet cadeau gegeven. Ook tijdens de bevalling is ze super misselijk en geeft ze regelmatig over. Zelf zegt ze dat ze het gewend is en niet kan wachten tot deze misselijkheid voorbij is. Ik gun het haar!
Ze heeft veel pijn en moet echt hard werken om de ontsluiting te laten vorderen. En daarna laten de pers weeën lang op zich wachten.
Het blijkt dat er nog een klein randje zit waar Vanity de baby even bij moet helpen om daar langs te komen, daarom moet ze even op haar handen en knieën en daarna op haar zij gaan liggen. Wat ontzettend pijnlijk was dit!
Je ziet aan haar dat ze niet weet hoe ze moet liggen en hangen. Niks is meer fijn en alles doet enorm pijn.
Samen met weeënopwekkers helpen de andere houdingen wel! Hierdoor komt de persdrang op gang. Het gevoel wat hiervoor nodig is, komt langzaam op en Vanity geeft aan dat ze denkt dat het zover is.
De ontsluiting ging niet vanzelf, maar als het om persen gaat is Vanity een natuurtalent! Wat ging haar dit goed af! Echt zo knap.
Om 23.35 uur komt hun zoon ter wereld. Hij heet Yvan. (uitspraak Aiven)

  

Later bij het controleren van de placenta blijkt dat de navelstreng gedeeltelijk in de vliezen is gegroeid. Velamenteuze insertie heet het.
Iets wat best bijzonder is en achteraf best gevaarlijk had kunnen zijn, er had namelijk tijdens het breken van de vliezen een ader geraakt kunnen worden, met alle gevolgen van dien.
Dit fenomeen wordt soms herkend tijdens de zwangerschap, maar in dit geval niet. Yvan is een wonderkind en heeft een engeltje op zijn schouder gehad!

Lieve Vanity, Ryan, grote zus Felicity en Yvan, ontzettend veel geluk met elkaar!

__________________________

De reactie van Vanity op de reportage:

Vanaf het moment dat ik wist dat ik zwanger was van mijn eerste kindje heb ik Joyce bij mijn zwangerschap betrokken. Dit kan ook haast niet anders, want we zijn collega’s.
Joyce heeft mijn zwangerschap dus van het begin tot het einde meegemaakt.
Ik was al fan van haar style qua fotografie, dat ik dus een klein gat in de lucht sprong toen ik hoorde dat Joyce rond mijn uitgerekende datum waarschijnlijk wel een plekje vrij had om de geboorte van onze eerste kleine te fotograferen. Ergens vond ik het toch ook wel spannend omdat je elkaar kent en je toch op een heel gevoelige plaat vastgelegd gaat worden. Je hebt al snel een plaatje in je hoofd van hoe jij denkt dat het allemaal gaat lopen.
Niets is gegaan zoals het plaatje in mijn hoofd.
Ik houd Joyce op de hoogte van hoe de bevalling vordert. We spreken af dat ik haar in het ziekenhuis zie, wanneer het ‘echt’ gaat beginnen.
Zo gezegd, zo gedaan. Wanneer Joyce binnen komt zijn mijn weeën al wat sterker geworden, waardoor ik al weinig acht meer sloeg op de camera die zij natuurlijk bij zich had. De verwachte (gezonde) spanning die ik dacht te hebben blijft uit. Ik ben te gefocust op mijn weeën. Naarmate deze sterker werden kreeg ik het gevoel ze niet meer op te kunnen vangen en smeekte ik om morfine.
Dit dus ook niet zoals het plaatje dat ik in mijn hoofd had om alles zonder medicatie te doorstaan.
Vanaf het moment dat ik morfine toegediend krijg, doorsta ik mijn eigen bevalling in een soort roes. Achteraf gezien is dat maar goed ook, want vooral de laatste uren waren voor mij niet alleen fysiek, maar vooral mentaal erg heftig.
Zowel Ryan als ik hebben niet doorgehad dat Joyce aanwezig was in de kamer als fotografe. Zij weet zich bijzonder goed op de achtergrond te houden in een ruimte waar geen achtergrond bestaat.
De foto’s die Joyce heeft gemaakt zijn verbazingwekkend.
Voor mij zijn het geen gewone foto’s, het is een deel van de grootste strijd die ik heb moeten leveren en tegelijkertijd het grootste wonder wat mij is overkomen in mijn leven.
De gehele fotoreportage is momenteel een groot deel van mijn verwerkingsproces.
Nog zoiets wat dus anders is dan het plaatje in mijn hoofd.
Joyce heeft mij niet alleen foto’s gegeven, maar nu ook een manier om alles een plek te kunnen geven en mijn eigen bevalling nog een keer mee te maken, maar dan zonder roes.
Hierbij wil ik jou Joyce weer extra bedanken voor deze onbetaalbare fotoreportage. Ik kan mijn dankbaarheid niet in woorden uitdrukken.